środa, 2 maja 2012

Loczusiu mój

                                                        Oczami Harrego:
Poszedłem do pokoju Wiktorii. Weszłem po cichu żeby jej nie obudzić. Usiadłem na przeciwko łóżka i popatrzyłem na okno. Sam nie wiem dlaczego nagle wróciły wszystkie wspomnienia. Pierwszy występ w x-factor, poznanie moich najlepszych przyjaciół, ból po, jak mi sie zdawało, nieudanej próbie, pierwszy pocałunek, pierwsza miłość, troska Louisa gdy dziewczyna, którą bardzo kochałem, zostawiła mnie, nocowanie w "strasznym domu". Bez moich przyjaciół szczałbym w tym domu. Naprawde było strasznie. Pamiętam jak Zayn zaproponował byśmy tam nocowali. Wszyscy się zgodzili tylko Niall postawił pewne warunki. Brzmiały one tak :
- Będę tam nocował pod warunkiem że weźmiecie jedzenie.
No tak cały Niall. Ciesze się chłopcy są szczęśliwi. Są dla mnie jak rodzina nawet jak ktoś bliższy. Zawsze gdy się kłóciliśmy miałem wrażenie że ich stracę. No bo kto by był takim idiotą by pozwolić odejść Louisowi  zawsze wesołemu dziecku, umie nas pogodzić w najmniej niespodziewanym momencie, Liamowi naszemu dadiemu, to on zawsze jest przyzwoitką na imprezach i choć nie pije na nich ( jeden prosty powód) to i tak zawsze umie się zabawić, Niallowi wiecznie głodnemu chłopakowi, choc dużo jje to nie widać tego po nim, wrażliwy i bardzo miły, Zaynowi naszemu bogowi, dba o fryzurę jak nikt inny, nasz kochany bad boy, fanki myślą że uczucia to nie jego życie ale mało kto wie że Zayn płacze jak małe dziecko. Chyba on najbardziej tęskni za rodziną. Codziennie do nich dzwoni i pyta o zdrowie. Gdy tylko mamy przerwę pyta się menadżera czy może zadzwonić.  Tak to moja rodzinka.
Usłyszałem od krząknięcie i wróciłem na ziemie. Na łóżku siedziała Wiktoria. Teraz miała być jedna z tych poważnych rozmów. Patrzyłem na jej zielone oczy w których tak bardzo się zakochałem, na jej złote włosy i jasną cerę. Warknęła na mnie ale ja tam nadal stałem. W tej chwili chciałem wszystko naprawić ale nie wiedziałem jak.
Po dość długiej rozmowie, w której ucierpiało tyle łez, zaprosiłem Wiktorie na spacer. Szybko się zgodziła i wyszliśmy na dwór. Nie wiedziałem gdzie iść. Po prostu trzymałem dziewczynę za rękę i szedłem wzdłuż chodnika.
                                                  Oczami Rosy:
Zeszłam na dół, razem z Zaynem, i jak jakaś wariatka zaczęłam wrzeszczeć i pytać się Harrego co sie stało. Ten cicho odpowiadał na moje pytania. Liam siedział na kanapie i oglądał jakiś film. Po "przesłuchaniu" loczka przyłączyłam sie do oglądania. Po chwili do salonu wpadł Niall i Louis. Zaczęli wrzeszczeć.
- Ej spokojnie. Co się stało?- spytał Liam
- Louis zabrał mi babeczke- krzyknął Niall.
- A on zabrał mi marchewke.- powiedział Lou
- Po co mi twoje marchewki? Miałem babeczke!!
- Ale mojej marchewki też nie ma.
- No to może ją zjadłeś.
Louis przez chwilę stał w milczeniu i w końcu powiedział
- A no może tak. No dobra nie było rozmowy.
Skoczył na kanapę obok Harrego.
- Co robisz mój loczusiu?- spytał a ja zaśmiałam sie cicho.
- Oglądam mój marchewkowy potworze.
- Czuję się jak na randce w kinie. Też mogę pooglądać kochanie? - spytał z wielkim bananem na twarzy
- No jasne miśku.
- Wy się nigdy nie zmienicie- krzyknął Zayn przez śmiech.
Około 17:00 na dół zeszła Diana. Harry od razu do niej podbiegł i wyszli an zewnątrz. Przytuliłam sie do Zayna, a on mnie mocno objął. Czułam jego zapach. Za każdym razem przechodził mnie ciepły dreszcz. Popatrzyłam się w jego czekoladowe oczy. Siedzieliśmy tak może do 1:00 w nocy. Liam i Louis poszli już do pokojów a Harry wyszedł z Wiktorią na jakiś spacer. Niall i Diana już chyba spali. Podniosłam głowę z torsu Zayna ale on tylko powiedział
- Śpij spokojnie.
Położył głowę na moich włosach. Zasnęłam w objęciach Malika. Nie wiedziałam że on nie spi tylko spogląda na mnie z lekko zamkniętych oczu i uśmiecha sie.

 No to mamy kolejny rozdział. Dzięki za takie miłe opinie które przysyłacie mi na e-mail i na gg :) W sobotę wyjeżdżam ( chyba w sob albo w niedziele) więc nie dodam rozdziału. Życzę wam miłego weekendu. Niech moc directionerek będzie z wami. A no i najważniejsze ONE DIRECTION <3 Takie małe pożegnanie. Może dodam rozdziały jutro i pojutrze ale sama nie wiem :)  
                                                                                                                  Patka :*  

wtorek, 1 maja 2012

Wybacze mu

                                                           Oczami Diany :
Po paru sygnałach moja mama odebrała.
- Halo?- usłyszałam w jej głosie zmęczenie
- Cześć mamo.
- Cześć córciu. Co tam?
- A nic. Mamo? Piłaś?-spytałam
- Tylko trochę.
Choć ile można rozmawiać przez telefon?
Usłyszałam jakieś głosy.
- Mamo kto to?
- A nikt. A jak tam się mieszka z chłopcami.?
Moja mama chciała zmienić temat..
- Dobrze. A kiedy wracasz?
- Jeszcze nie wiem. Przepraszam cię Diana ale mój szef się niecierpliwi. Zadzwonie później papa.- to powiedziawszy rozłączyła się.
Stałam jak wryta patrząc się na słuchawkę.
- Co tam u twojej mamy?- usłyszłam głos Nialla
- Chyba dobrze. Mało sie dowiedziałam.
- Napewno to sobie wyjaśnicie.
-  Mam nadzieję- wymusiłam usmiech i pocałowałam Nialla w policzek. Usiadłam na łóżku i włączyłam laptopa. Weszłam na twittera i zaczęłam oglądać zdjęcia które Niall wrzucił. Z trudem zapanowałam nad smiechem. Na jednym Louis goni mnie po parku. Potem widać jak mnie łaskocze a ja śmieje się do łez. Na następnym śpię obok Nialla. "Kto mi robił te zdjęcia?"
                                                                Oczami Wiktorii.
- Uwierz mi. Przepraszam cie za tamto.
- Przepraszasz mnie za to że całowałeś się z inną? Nie obchodzi mnie już to. Ty mnie nie obchodzisz.
- Wiem że tak nie jest. Podobam ci się a ty mi. Nie zmieni to sie z dnia na dzień.
W tym momencie to on miał rację . Nadal cos do niego czułam. Usiadł obok mnie wpatrując się w moje oczy.
- Naprawde mi sie  podobasz. Wiem że jestem idiotą. Rozumiem jakbyś nie chciała juz mnie nigdy widzieć, ale chce żebyś o tym wiedziała. Przepraszam cię.
W tym momencie przypomniało mi się gdy mój były chłopak sluchał moich przeprosin.
-  Nie wiem co we mnie wstąpiło. Przepraszam- mówiłam ze łzami w oczach. 
- Ośmieszyłaś mnie przed moimi kumplami. 
- Wiem przepraszam. 
Tak naprawde nie wiem za co go przepraszałam. 
Tego dnia umówiłam sie z nim i z jego kolegami do jakiegoś klubu. Gdy chodziłam z nim nie byłam sobą. Późnym wieczorem wyszłam z domu. Moja mama krzyczała bym wróciła ale ja ja olałam. Wtedy jeszcze nie wiedziałam że mój tata i mama wpadną w nałóg.  Szłam w umówione miejsce. Z daleka zobaczyłam grupkę osób, a w  niej także mojego chłopaka który palił papierosa. Jego koledzy pili alkochol. W tamtym momencie nie widziałam jak bardzo go nie kocham. Podeszłam do niego i czule go pocałowałam. Pocałunek trwał bardzo długo. 
- Ej dobra skończcie. - usłyszałam głos zza moich pleców. 
- Spieprzaj- powiedział mój chłopak i wrócił do całowania mnie. 
Po chwili oderwałam sie od niego i spytałam
- Co robimy? 
- Nie wiem. Chcesz troche?- odpowiedział jeden z chłopaków podając mi paczkę papierosów. 
- Nie. Nie pale. 
Chłopaki się zaśmiali a Wiktor ( mój były) popatrzył na mnie dziwnym wzrokiem. Pełnym nienawiści. 
- A może chcesz troche piwa?
- Nie. Nie mogę pić.
Mój chłopak o tym wiedział. 
- A tego?- spytał chłopak z kolczykiem w brwi pokazując jakiś biały proszek. 
- Nie dzięki. 
Nie chciałam nic od nich. Zaczęli się znów śmiać. 
- Może i ładna ale nie umie sie zabawić. - powiedzial jeden przez łzy. 
- No weź jednego papierosa Wiktoria- nalegał Wiktor. 
- Nie chce. 
I wtedy po raz pierwszy mnie uderzył w twarz. Dotknęłam policzka i powstrzymałam łzy. 
- Chodź na chwilę. - złapał mnie za nadgarstek i odciągnął od swoich znajomych. 
Zaczęłam przepraszać. Sama nie wiem czemu. To był mój błąd. 
- Ja też cię przepraszam Harry. - powiedziałam kładąc dłonie na moich kolanach. - Byłam za bardzo zazdrosna.
- Naprawde nie masz za co. To moja wina. To ja cie zraniłem.
- Już dobrze. Nie obwiniaj sie.
Uśmiechnęłam się pierwszy raz od jakiegoś czasu.
- Masz ochote na spacer?- spytał łapiąc mnie za rękę
- Chętnie. - wstałam z łóżka. Harry nadal trzymał mnie za rękę. Wyszliśmy z domu kierując sie w stronę parku.
                                                         Oczami Liama:
Wiktoria pobiegła do pokoju a za nią Diana. Nie wiedziałem co się dzieje więc poszedłem do Harrego się spytać. Zobaczyłem go jak wyganiał jakąś dziewczynę przeklinając. Skądś ja kojarzyłem ale nie chciałem teraz o tym myśleć. Gdy juz wyszła Harry bezwładnie opadł na kanape płacząc.
- Co sie dzieje?- spytałem
- Życie mi sie wali.
- Znów przez jakąś dziewczynę?
- Dokładnie. Szczerze to chyba sie zakochałem. Tak na serio.
- W tamtej dziewczynie? Uwierz mi stać cie na lepsze.
- Nie w tamtej. To moja była. Chodzi mi o Wiktorie.
- Właśnie a tak wogóle to dlaczego pobiegła do pokoju cała zapłakana?
- Zobaczyła jak całuje sie z tamtą.
- I tak po prostu uciekła?
- Tak.
- Ona coś do ciebie czuje Harry.
- Tak myslisz?
- Tak. A ty ją zraniłeś.
- Wiem i to był mój największy błąd.
- Musisz to naprawić jak chcesz ją odzyskać. No chyba że przeżucasz sie na takie pokraki jak tamta co przed chwila wyszła. - uśmiechnąłem się
- Nie wolę Wiktorie.
- Tak myślałem. Oglądamy coś ?
- Jasne. A ja będę obmyślać plan co zrobić by Wiktoria mi przebaczyła.
Poklepałem Harrego po plecach i włączyłem TV.
- A co tam u Danielle?
- A dobrze- uśmiechnąłem się i popatrzyłem na telewizor plazmowy.
Po chwili z góry zeszła Rosa a za nią Zayn.
- Co sie stało Wiktorii? - spytała przejęta dziewczyna.
Harry im zaczął opowiadać a ja nadal patrzyłem na ekran.

Zostaw mnie

                                                                 Oczami Diany:
Harry aż się wzdrygnął na widok tej dziewczyny.
- Przyszłam do ciebie. Nie cieszysz się?- powiedziała lekko unosząc brwi.
- Nie no jasne że się ciesze ale co ty tu robisz?
- Zostaję już tu na stałe. Tęskniłam.
Przytuliła Harrego a on jakby nie wiedzieć co zrobić stał tam i się nie ruszał. Na jego twarzy zobaczył zdziwienie jak i przerażenie. "Kto to jest" jedna myśl chodziła mi po głowie.
- Nie wpuścisz mnie?- spytała dziewczyna.
- Emmm no tak- Harry podrapał się po głowie- wchodź.
Koleżanka loczka weszła do domu i poszła w stronę salonu.
- Cześć Louis- krzyknęła.
Lou zerknął na nią kątem oka, a gdy już zobaczył kim jest, szybko wstał.
-  Eeee cześć- powiedział- Harry co ona tu robi?
Hazza wzdrygnął ramionami.
- To ja może już pójdę- powiedział Lou posyłając dziewczynie złowrogie spojrzenie.
Nie wiedziałam czemu Louis tak sie zachowuje. Ujęłam rękę Nialla i pociągnęłam go w stronę kuchni.
- Kto to jest?- spytałam
- Sam chciałbym wiedzieć. Pewnie jakaś była Harrego. - odpowiedział wlewając sobie soku do szklanki.
- Widziałeś jak Lou dziwnie się zachowywał? Coś musiało być na rzeczy.
- Diana spokojnie. To nie małe dzieci. Jak chcesz to możemy potem z nimi porozmawiać.
- Na taką odpowiedź liczyłam. - uśmiechnęłam się i pocałowałam Nialla.
Wyszliśmy z kuchni objęci kierując się w stronę schodów. W pewnej chwili zobaczyłam Wiktorie która stała jak wryta naprzeciwko salonu. Z jej oczu płyneły łzy. " Co jest?" spytałam sama siebie i popatrzyłam w stronę salonu. Harry siedział i calował się z tamtą dziewczyną. Okay to jego życie ale czemu Wiktoria płakała? A może ona....
- Wiktoria- krzyknął  Niall
W tamtym momencie Harry  odwrócił się i jego wzrok napotkał zapłakaną dziewczynę. Pobiegła na górę a ja za nią. Zayn i Rosa słysząc płacz wyjrzeli z pokoju lecz Wiktoria schowała sie za drzwiami sypialni.
- Jak chcecie uprawiać sex to przynajmniej idźcie do pokoju- usłyszałam krzyki Nialla
Zapukałam do drzwi za którymi zniknęła Wiktoria.
- Prosze- powiedziała cicho.
Otworzyłam je i powoli zamknęłam. Dziewczyna siedziała na łóżku. Schowała twarz w poduszce i płakała.
- Ej co się stało?- spytałam ale nie usłyszałam odpowiedzi. 
Powtórzyłam pytanie.Wiktoria pociągnęła pare razy nosem i powiedziała.
- Sama nie wiem. Gdy ich tam razem zobaczyłam to... to coś we mnie pękło. Czuje się- przerwała lecz po chwili dokończyła- zazdrosna. - to powiedziawszy rozpłakała sie na dobre.
- Wszystko będzie dobrze- przytuliłam ją i siedziałyśmy tak w ciszy.
Około 17:00 Wiktoria zasnęła. Przesiedziałam u niej prawie cały dzień. Harry pare razy wchodził do pokoju ale ja zawsze kiwałam głowa na znak żeby wyszedł. Reszta chłopców również przychodziła i pocieszała Wiktorie.
Wyszłam z pokoju i od razu poszłam na dół po coś do picia. Wszyscy siedzieli w salonie a gdy mnie zobaczyli Harry szybko do mnie podbiegł.
- Możemy porozmawiać?- spytał z oczami kota ze shreka.
- No jasne. Chodź.
Wyszliśmy z domu. Usiadłam na schodach a Harry zrobił to samo.
- Najpierw chce wiedzieć co to była za dziewczyna?- zaczęłam.
- To moja była.
- No chyba nie taka "była "skoro całowałeś się z nią.
- To nie tak. Wszyscy myślicie że to ja ją całowałem. To ona mnie pocałowała a ja sam nie wiem czemu tego szybko nie przerwałem. Taki impuls. Nie zrozumiecie.
- No ja na przykład nie rozumiem.
- No właśnie. A teraz mów co z Wiktorią. Naprawde sie o nią martwie.
- Sam się o to jej spytaj. Teraz masz okazję.
Po tych słowach wstałam i weszłam do domu. W salonie został tylko Louis.
- Co tam?- spytałam
- Hmm chyba dobrze. Oglądam siebie w telewizji. Też chcesz mnie zobaczyć?- uśmiechnął się i puścił mi oczko.
- Wiesz chyba raczej pójde do Nialla.
- Jak chcesz- powiedział i znów spojrzał na ekran.
Pokiwałam tylko głową i poszłam na górę. Drzwi od naszego pokoju były otwarte. Nic sobie nie robiąc weszłam do niego i zobaczyłam Nialla który leżał na łóżku i coś robił na telefonie
- Drzwi się zamyka- uśmiechnęłam sie
- A tak. Przepraszam- odpowiedział i wrócił do swojej czynności
- Co robisz?- spytałam siadając na łóżku obok niego.
-  Wrzucam nasze zdjęcia na twittera- mówiąc to uśmiechnął sie cwaniacko.
- Mam rozumieć że tylko te na których ładnie wyszłam.
- Ty na wszystkich wychodzisz ładnie.
Nic nie odpowiedziałam tylko położyłam sie obok niego i pocałowałam go w policzek. W pewnej chwili kątem oka zauważyłam mój telefon i przypomniałam sobie o mojej dzisiejszej rozmowie z mamą. Szybko wstałam z łóżka i wybrałam numer do niej.
                                                    Oczami Wiktorii.
Diana siedziała ze mną w pokoju dopóki nie zasnęłam. Bardzo ją polubiłam tak jak Harrego a to co zobaczyłam w salonie złamało mi serce. Zeszłej nocy dużo myślałam o Harrym. Był świetnym chłopakiem.  Wiem że krótko go znam choć widziałam mnóstwo jego zdjęć u mojej kuzynki w pokoju ale nie wiesz kiedy miłość nadejdzie a czuje że to właśnie ta chwila.
Po wielu godzinach zasnęłam. Gdy sie obudziłam Diany już nie było. Była za to osoba która zraniła mnie nie wiedząc nawet o tym. Tak siedział tu, naprzeciwko mojego łóżka i patrzył się na okno. Od krząknęłam a on wstał i patrzył mi głęboko w oczy. W tej chwili po moim ciele przeszedł przyjemny dreszcz. Nie ważne co zrobił. W tamtej chwili nic sie nie liczyło oprócz jego. Znów zobaczyłam jego dołeczki gdy sie do mnie uśmiechnął. Znów poczułam jego perfumy. Znów chciałam go kochać. Patrzył na mnie przyszywającym wzrokiem.
- Co chcesz?- warknęłam. Nie panowałam nad emocjami. Znów mi się przypomniał ten całus w salonie z tamtą dziewczyną. W tamtej chwili świat przestał dla mnie istnieć. Zrozumiałam że czuje coś do Harrego.
- Chciałbym z tobą porozmawiać
- Nie ma o czym- łzy zaczęły wypływać z moich oczu.
Harry podszedł do mnie i kciukiem zmazał mi pare łez z policzków.
- Prosze zostaw mnie- powiedziałam
- Nie Wiktoria. Jesteś za bardzo dla mnie ważna żeby tak po prostu cie zostawić.
- Nie wierze ci.
Całowal się z inną a mówił że jestem dla niego ważna. Nie ufam ludziom. Dużo przeszłam i tego się nauczyłam. Ja tak szybko nie zapomnę.

poniedziałek, 30 kwietnia 2012

Pytanie

Czy chcielibyście abym pisała tu również imaginy czy założyć oddzielny blog? Prosze o odpowiedzi w komentarzach :)

Spadł z dachu O.o

W pewnej chwili pare fanek podbiegło do Nialla i zaczęły prosić o autografy. No i tyle z naszego spaceru. Podeszłam do pobliskiej ławki i usiadłam na niej. I znów wróciło pełno myśli o mojej mamie. Próbowałam wtedy zachowywać spokój ale w głębi mnie rozrywało. Pare łez wydostało się z mojego oka i swobodnie płyneły po moich policzkach. Zakryłam włosami część twarzy tak by Niall się nie zorientował że płacze. Nie chciałam odrywać go od tych fanek. Byłam rozdarta. Zaczęły przypominać mi się po kolei sceny z mojego życia razem z moją mamą. Nigdy nie pomyślałabym że ona może cokolwiek wypić. Byłam ciekawa gdzie moja mama tak nagle wyjechała. Fakt ostatnimi dniami mało z nią rozmawiałam, ale jednak powiedziała mi tylko że " musi gdzieś wyjechać". Byłam zła. Na siebie i na nią. Bałam się. Bałam się że cos może jej sie stać.
- Wszystko dobrze? - usłyszałam głos mojego chłopaka.
Podniosłam głowę i zobaczyłam że fanki już poszły a Niall stał przy mnie z zatroskaną miną.
- Tak. Idziemy?- spytałam
- No jasne
Niall ujął moją rękę i poszliśmy w stronę placu zabaw. Usiadłam na jednej z huśtawek i zaczęłam sie bujać jak małe dziecko. Może tego mi było trzeba w tej chwili.
                                                                  Oczami Harrego:
W drzwiach stanęła Wiktoria.
- Co jest? - spytała
- A co ma być?- odpowiedziałem niechlujnie
Nie wiem czemu byłem zły. Nie tylko na nią lecz na cały świat.
- Czemu jesteś zły?
- Nie jestem
- Wmawiaj to komuś innemu.
Spuściłem głowę. Nie chciałem z nikim gadać. Wiktoria nie dawała za wygraną.
- To co się stało?
- Nic.
Sam nie wiedziałem o co mi chodzi. Miałem takie humory.
- Przecież widze. Nie kłam.
- Szczerze? Sam nie wiem.
Wstałem z łóżka i wyszedłem na balkon. Czułem na sobie wzrok Wiktorii. Odwróciłem się. Stała tuż za mną i opierała sie o ściane.  Podszedłem do niej i patrzyłem sie na jej zielone oczy. I w tym momencie stało sie coś dziwnego. Ktoś spadł z dachu naszego domu. Jak się okazało to był jakiś paparatzi. Złapałem sie poręczy i popatrzyłem na miejsce gdzie wylądował. Rosa juz przy nim stała i trzymała coś w ręku. To była szklanka z wodą. Wręczyła ją temu panu ale nie ruszyła sie z miejsca. Zbiegłem po schodach na dół i wyszedłem do ogrodu.
- Nic się panu nie stało?- spytałem gdy byłem już blisko
- Nie nic.
- Napewno?
- Tak tak. Przepraszam za to.
- Widze ze ta praca jest ryzykowna.
- Trochę. To ja już może pójdę.
Szybko wstał i pobiegł do furtki. "What the fuck" - pomyślałem. Pokiwałem tylko głową i poszedłem do salonu. Włączyłem TV i położyłem sie na kanapie.
- Chcesz marchewke?
Usłyszałem za sobą  głos Lou.
- No jasne - uśmiechnąłem się i wyrwałem mu jedzenie z ręki. Ugryzłem marchewkę i zacząłem ją chrupać na co Lou się zdenerwował i zrobił kwaśną minkę. Rozśmieszyła mnie ona.
- No co? - spytałem z uśmiechem na twarzy.
- Nie ważne- usiadł tak jak ja wcześniej na kanapie i oglądał jakiś program muzyczny.
"Klapnąłem" obok niego i patrzyłem się na ekran. Przecież i tak nic nie miałem do roboty.
                                                              Oczami Rosy:
Siedziałam sobie z Zaynem w pokoju gdy nagle na trawie znalazł się jakiś pan.
- O boże!- krzyknęłam i pobiegłam na zewnątrz.
W między czasie zabrałam szklankę z wodą i poszłam do poszkodowanego. Uklękłam przy nim i podałam wodę. Posłusznie wypił. Był dość młody. Miał na szyi zawieszony aparat. Domyśliłam się że jest on jakimś paparatzzi. Jednak to nie zmieniało faktu że właśnie spadł z dachu!. Po chwili zjawił sie Harry. Widać było że przejął sie sytuacją. Po paru minutach już go nie było tak jak tamtego chłopaka. Wstałam z ziemi i otrzepałam spodnie. Weszłam do domu. Harry i Louis siedzieli w salonie na kanapie i oglądali jakiś program. Poszłam na górę do pokoju w którym siedział Zayn.
- Co się stało?- spytał
- Jakiś facet spadł z dachu.
- To już nie mają co robić?
- Widocznie nie.
- Choć- Zayn wyciągnął w moim kierunku ręce. Podeszłam do niego. Objął mnie i posadził obok siebie. Kolejne chwile spędzone z nim. Niedawno byłam zwyczajną fanką a teraz chodze z samym Zaynem Malikiem. Marzenia się spełniają.
                                                                Oczami Diany
Szliśmy w kierunku domu obejmując sie. Od czasu do czasu Niall szeptał mi coś na ucho co przyprawiało mnie o dreszcze. Byliśmy już blisko gdy przed drzwiami zobaczyłam jakąś dziewczynę.
- Mogę w czymś pomóc?- spytałam
- Tak. Czy jest Harry?- powiedziała bardzo odważnie.
- Zaraz zobacze poczekaj.
Miała krótką sukienkę . Była bardzo mocno pomalowana. Nie miała twarzy tylko fluid ! Takie mnie najbardziej odstraszają. Zwykłe lalki barbie. Weszłam do domu i akurat na kanapie siedział Harry.
- Harry masz gościa- krzyknęłam
Chłopak odwrócił sie i podszedł do mnie. Niall w tym czasie wszedł do środka. Loczek stanął w drzwiach
- Co ty tutaj robisz? - spytał jakby z przerażeniem w głosie.

niedziela, 29 kwietnia 2012

Osz fak

                                                                 Oczami Harrego:
Wstałem i poszedłem na górę do pokoju. Było dość późno więc oczywiście zdjąłem z siebie ubrania i położyłem się na łóżku. Chwilę tak leżałem a potem zasnąłem.
Obudził mnie śmiech. Otworzyłem oczy i zobaczyłem jakieś cztery nieznajome dziewczyny. Po chwili zorientowałem się że nie mam nic na sobie, a dziewczyny trzymały w ręku aparaty i robiły mi zdjęcia. Zerwałem się z łóżka i pobiegłem do łazienki. Zamknąłem sie i zacząłem ciężko oddychać.
- Co to było? - spytałem sam siebie.
Usłyszałem głos Zayna
- No to dobra koniec spektaklu. Pa
Najpierw głośny bunt lecz potem wyszły z mojego pokoju. Potem chyba Zayn zamknął drzwi. Mogłem spokojnie wyjść z łazienki. Lekko uchyliłem drzwi i rozejrzałem się czy nikogo nie ma jednak w moim pokoju nikt nie został. Odetchnąłem z ulgą i wyszedłem z łazienki. Założyłem jakieś bokserki, czarne spodnie i białą, luźną bluzkę. Przeczesałem włosy ręką i jak najszybciej zszedłem po schodach na dół. Zayn, Liam, Louis i Niall siedzieli w salonie a Wiktoria, Diana i Rosa gotowały coś w kuchni.
- O widze że nasz przyjaciel już wstał- uśmiechnął sie Zayn
- Tak. A teraz łaskawie mi powiedz co dziś się działo u mnie w pokoju?
- Nic. Pare fanek przyszło  zrobić sobie zdjęcie. - reszta chłopaków zaczęła się śmiać.
- I uważasz że najodpowiedniejsza chwila była gdy spałem tak?
- Tak.
- Zemszczę sie.
- Nie wątpie.
Zrobiłem tak zwanego " focha" i poszedłem do kuchni.
- Co robicie dziewczyny?
- Gofry- odpowiedziała Wiktoria- chcesz jednego?
- No jasne.
Usiadłem przy stoliku i zacząłem uderzać widelcem o blat.
- Spokojnie zaraz będzie. - powiedziała Diana- co za niecierpliwy z ciebie człowiek
- Wiem - uśmiechnąłem sie
Po chwili na stole pojawiła się taca z goframi. Oblizałem usta i dźgnąłem widelcem jeden z gofrów. Następnie do stołu podbiegł Niall gdyż wyczuł już zapach jedzenia. Potem reszta sie zbiegła i usiadła do stołu. Wszyscy prowadzili ożywioną rozmowę tylko ja w ciszy jadłem śniadanie. Gdy skończyłem włożyłem talerz do zmywarki i poszedłem na górę. Usiadłem na miękkim łóżku i patrzyłem na podłogę. W pewnej chwili ktoś zapukał do drzwi....
                                                               Oczami Diany.
Harry był dziś bardzo cichy przy stole. Zawsze to on prowadził rozmowę jednak dziś chyba coś go gnębiło. Z rozmyśleń wyrwał mnie głos Nialla.
- To idziesz czy nie?
- Ale gdzie? - spytałam
- No na tą imprezę.
- No dobra- nie wiedziałam o co chodzi ale sie zgodziłam. I tak nie miałam co robić w domu. - a gdzie ona będzie?
- W jakimś klubie.
- Ok.
Odeszłam od stołu zatrzymując wzrok na moim telefonie. Wzięłam go do ręki i popatrzyłam na wyświetlacz. Sześć nieodebranych połączeń i wszystkie od mamy. Postanowiłam że oddzwonie. Jeden sygnał, dwa. Nikt nie odbierał. Po jedenastym juz straciłam nadzieję jednak gdy miałam się rozłączyć usłyszałam głos mamy. Brzmiała jakby coś piła.
- Mamo?
- No?
- Piłaś?
- Trochę. Potem oddzwonie.
Zanim cokolwiek powiedziałam mama rozłączyła się. Rosa chyba zobaczyła moją dziwną minę bo spytała sie
- Cos się stało?
- Moja mama chyba piła
-  Przecież twoja mama by nigdy czegos takiego nie zrobiła.
- No tak ale teraz zmieniłam zdanie. Po tej rozmowie.
Rosa spuściła głowe
- To co chcesz zrobić?
- Jutro do niej zadzwonie.
- Ok
Podeszłam do Nialla od tyłu i przytuliłam go.
- Co dzis robimy?- spytałam
- Wieczorem na impreze a teraz nie wiem.
- Pójdziesz ze mną na spacer?
- No jasne. - uśmiechnął się i wstał od stołu.
Złapał mnie za rękę i wyszliśmy na dwór. Pogoda była bardzo ładna. Cieszyliśmy sie swoją obecnością aż do pewnego momentu. 

wtorek, 17 kwietnia 2012

Larry

                                                              Oczami Harrego :
Po wywiadzie poszedłem od razu do swojego pokoju. Byłem dość zmęczony i marzyłem tylko o poleżeniu chwilę na łóżku. Otworzyłem drzwi i zobaczyłem Wiktorię. Przez cały wywiad myślałem o niej. Tak. Byłem podrywaczem ale teraz było to coś innego. W świecie chłopaków z one direction było takie coś jak miłosć od pierwszego wejrzenia ale ja w to nie wierzyłem. Moi przyjaciele ciągle mi powtarzali że i ja kiedyś się zakocham. Nie traktowałem tego poważnie aż do tej chwili. To dziwne bo nawet jej dobrze nie znam a pragne jej bliskości.
- Już wróciliście?- spytała gdy stałem w drzwiach.
- Tak
- I jak poszło?
- Tak jak zawsze. Bardzo dużo pytań i fanek. Dziś Niall i Diana się ujawnili- ostatnie słowa powiedziałem ciszej.
- To dobrze. W końcu wiedzą, że Niall ma już kogoś i nie mogą go podrywać.
- W sumie to racja.
Zapadła niezręczna cisza.
- A jak z tobą?- spytała po chwili
- Ale co ze mną?
- No sprawy sercowe
- Wolny. Niedawno miałem dziewczynę ale to nie było na poważnie. A ten tu co był dzis to twój chłopak?
- Mój były
- Nie chce cie zostawić?
- Nie.
- Rozumiem go. Takiej ładnej dziewczyny też bym nie zostawił.
Wiktoria sie zarumieniła. Dopiero teraz pojąłem co tak naprawde powiedziałem
- Ja przepraszam.
- Spoko. Nic się nie stało.
Usiadłem na dywanie. Z innymi dziewczynami szło łatwo. Dlaczego z nią jest inaczej?
- Pójdę na dół coś obejrzeć- powiedziałem i wyszedłem z pokoju.
Na dole było bardzo ciemno. Wszyscy siedzieli w swoich pokojach. Wziąłem pilota i włączyłem telewizor. Usiadłem na kanapie i leniwie przełączałem programy. Zatrzymałem się na jakimś horrorze. Światło na dole było zgaszone co dawało naprawde dobrego klimatu. W połowie filmu usłyszałem kroki na schodach. Ujrzałem jakąś sylwetkę schodzącą z góry.
- Co oglądasz?- spytał żeński głos.
Zorientowałem sie że to Wiktoria.
- Jakiś horror.
- Mogę sie przysiąść?
- Jasne.
- Delikatnie usiadła obok mnie i skierowała swój wzrok na ekran. Nawet w ciemności mogłem dostrzec jej zielone oczy. Oparłem głowę o tył sofy i w ciszy oglądaliśmy film. Nagle ktoś zapalił światło a na schodach pojawił się Lou.
- Widzę że gołąbeczki oglądają sobie film.- powiedział
- Gołąbeczki? Jestem Harry - uśmiechnąłem się
- Nie znam- rzucił we mnie marchewką którą do tej pory trzymał w ręce. Nie mogłem mu tego darować.
                                                                    Oczami Zayna:
Po wywiadzie skierowałem się do pokoju Rosy. Ciągle o niej myślałem i dalej tak nie mogłem. Chciałem z nią porozmawiać. Zapukałem do drzwi i usłyszałem tylko " Prosze". Nacisnąłem na klamkę i wszedłem do pokoju. Rosa siedziała na parapecie. Usiadłem na łóżku i przez chwilę jej się przyglądałem. W końcu zabrałem się na odwagę i oznajmiłem jej że musimy pogadać.
Pod koniec tej rozmowy czułem ulgę. Rosa trzymała głowę na moim ramieniu. Wiedziałem że musze trzymać ten związek. Słyszałem już jak gwiazdy związywały sie z "normalnymi" ludźmi jeżeli mogę to tak nazwać. Nie chciałem jej skrzywdzić ale tak bardzo pragnąłem być z nią. Cieszyłem się że zgodziła się spróbować. W pewnej chwili usłyszałem jak Louis błaga kogoś o przebaczenie i krzyczy na cały dom. Wymieniłem z Rosą pytające spojrzenie i wstałem.
- Pójdę na dół zobaczyć co się dzieje.
- Pewnie moi idole znów się biją. - odpowiedziała
- Jesteś naszą fanką. Wiesz pewnie o mnie wszystko a ja o tobie nie za wiele.
- Może kiedyś ci o sobie opowiem.
Usłyszałem jak coś spadło i sie rozbiło.
- Wrócimy do tej rozmowy- posłałem jej swój jeden z najbardziej uwodzicielskich uśmiechów i wyszedłem z pokoju.
Zszedłem na dół i zobaczyłem Harrego który gonił Louisa po całym salonie rozbijając przy tym wiele rzeczy.
 - Czy was do reszty pojebało?
- Wydaje mi sie że tak - krzyknął Harry który właśnie przebiegł koło mnie.
- Opanujcie się.
Nikt mnie nie usłyszał. W pewnej chwili Louis potrącił mój telefon który leżał na jednym ze stolików koło kanapy i spadł an ziemię. Tego już było za wiele. Włożyłem dwa palce w usta i z całych sił gwizdnąłem. Nagle Louis się zatrzymał a Harry wpadł na niego. Przewrócił się i po chwili leżał plackiem na ziemi.
- Widze że moi przyjaciele powinni dostać ciekawą lekcje- powiedziałem stojąc koło leżącego Harrego i Louisa który śmiał sie z poszkodowanego.
- O nie. Boje się jak mówisz takim tonem.
Uśmiechnąłem sie cwaniacko i podnosząc mój telefon z podłogi poszedłem na góre do pokoju Diany by podzielić się z nią nauczką którą przygotowałem dla naszego Larrego. Zapukałem do drzwi i wszedłem do pokoju. Siedziała w nim Diana i Niall.
- Mam pomysł- powiedziałem bez jakiegokolwiek wprowadzenia
- Jaki?- spytał zaciekawiony Niall
Opowiedziałem im o całym zajściu i o tym co wymyśliłem. Na ich twarzach pojawił się usmiech. Teraz poszedłem do pokoju Liama. Ten chłopak ostatnio przesiadywał tylko w swoim pokoju.
- Cześć- powiedziałem choc dziś już się witaliśmy
- No cześć.- odpowiedział
Jemu również opowiedziałem o moim planie. Liam był dość spokojnym człowiekiem ale czasami lubił się zabawić. Zgodził sie mi pomóc. Powiadomiłem również Rose i Wiktorie. Ale będzie jazda.